من متولد ماه مهرم . متولد پاییز .........و این روز ها چه کیفی که نمی کنم از قدم زدن در کوچه باغ های مه گرفته و خیره ماندن به رقص برگهای معلق و دل سپردن به گرمی آن آفتاب کم جان و بی رمق.

      این روز ها ... من نخورده مستم . عجیب سر مستم از این همه عشق که می بارد رنگ و وارنگ .

.............من مانده ام و دستی حیران که به قلم نمی رود و شیفتگی این زلف خم اندر خم .

از شما چه پنهان . دهم مهر زاد روز تولد من بود . و من چند هفته ای است که از نو متولد شده ام .

انگار پاک پاک . بی گناه بی گناه بی گناه .

در کوچه باغ های وبلاگم به شادی من هر روز باران می بارد و من در این روزها قدم می زنم و نفس می کشم .  قدم می زنم و نفس می کشم  .  قدم می زنم و ...........

نفس می کشم عطر این خاک باران خورده را . چند مدتی است که این همه شوق را به جشن

نشسته ام . نکند کسی به من بگویید که خواب می بینم ؟

                        حتی اگر رویاست .................

                                                                   لطفا

                                                                           بیدارم

                                                                                        نکنید

بالاخره می رسم به نوک قله . با همین بدن خسته و پاهایی که بیشتر از این در توانش نیست . بالاخره می رسم .

می رسم آن بالا . آنجایی که بلند ترین جای زمین باشد . بعد در آن ارتفاع دستها را به طرفین باز می کنم و در باد فریاد می زنم:

من بیشتر از این می خواهم.....................بالاتر از این

حالا که این پاهای سنگین من را به بالاتر از این نمی برند . حالا که امتداد این دستها من را به تو نمی رسانند . لا اقل وقتی که مردم ُ خاکسترم را به باد بسپار ..ومن را ببر به لابلای پرواز مرغابی های وحشی و کوچ پرستوهای مهاجر . تا به همراه آنها به جایی دیگر مهاجرت کنم. .......

به بلندترین جای هستی ُ که اسمش

می تواند ( خانه ی تو ) باشد .

هی واژه پشت واژه . کلمه در پس  کلمه و سطر پشت سطر  ..........می نویسم و خط می زنم . ورق پشت ورق سیاه می شود و .......

نمی شود .

نمی شود از تو نوشت انگار .

امشب دوباره توی کوچه پس کوچه های وبلاگم قدم می زنم . می روم به کوچه های پله دار سید برهان و کوچه پس کوچه های پشت بازارچه . به امید دیدن آشنا . میروم تا روی دیوار خشتی خانه ای یادگاری بنویسم . شاید روی دیوار خشتی خانه ی  سالی . معلم . رها  یا  اقلیما و ...

می رسم بر سر کوچه ای که اولش نوشته (بابا لنگ دراز)  . می روم زیر تیر چوبی چراغ برق و نگاه می کنم . خانه ی سالی ساکت است . هیچ خبری نیست جز صدای سکوت .

  نکند سالی دوباره دلش گرفته باشد برای جودی آبوت و بچه های نوانخانه ی جان گریز .

 نکند ....

رد می شوم ( که تحمل ماندن ندارم)

و دوباره چند ساعتی قدم می زنم در کوچه ها و پس کوچه ها .

امشب از آشنا خبری نیست .کوچه ها ساکتند  . دیگر هیچ کوچه ای  طعم لی لی و هفت سنگ و بالا بلندی و گرگم به هوا نمی دهد . دیگر هیچ صدای شادی داد نمی زند :

(سلام ...............من جودی آبوتم )

 تا من را دوباره ببرد به دنیای پر از رمز و راز بچگی  .  

 دلم  می خواهد که مثل ( رها )، رها شوم از این دنیای متمدن و شبیه پاییز در گوشه ی تاریک کوچه ای گریه کنم به یاد فصل های گذشته . بدون اینکه کسی بفهمد .

امشب دلم می خواهد که از تو بنویسم اما نمی شود. که از تو نوشتن لیاقت می خواهد ........... و من ندارم

و کو چه های وبلاگم امشب تنهاست .........و حضور تو را کم دارد .

و پر است از پژواک صدایی که فریاد می زند :

فزت و رب الکعبه

و تو دیگر نیستی

تا دوباره بروی و به بچه های نوانخانه ی جان گریز سری بزنی .

    واگویه می کنم ، که تکرار اسم تو برایم قشنگ است . پر از معنی است و به اندازه ی یک بغل برایم آزادی می آورد .... ای دخترک الهه گان و اساطیر یونان..............................  (  آنتیگونه  )

     عزیزی می گفت داستان هایی هستند که انسان را در تخت خواب نرمش به خواب می برند و پاره ای دیگر قصه هایی اند ، نه برای خواب , که برای بیداری . حالا که نام تو برایم شهامت می آورد . و جسارتی برای بیدار شدن . مداوم تکرار می کنم تو را در خودم .....

که پاینده باد نام تو .

اینک از پس زمانهای دور برخیز . ای اسطوره ی مقاومت زنانه ،   و یک بار دیگر از بلندای سخره ای در( تبای ) بر من درس مردانگی بیاموز .  

    چه زود گذشت لحظه ی مرگ تو و آوایـی که در آن زمان آخر فریاد می زد :

بدرود مردم شهر من . دختر شهریارتان را بنگرید ....و ببینید که به خاطر وفاداری به قانون ایزدان چه  رنجی که نمیبرد .

بیاموز مرا که چگونه می توانم بر تنها ایزدم وفادار بمانم ..........و نشکنم آن قوانینی را که نباید بشکنم ...........

ای همیشه برایم مقدس . دل من نه زیبایی الهه ی ( ونوس )  می خواهد و نه نیروانای بودا را .

                                  فقط برایم از ایستادگی بگو

صدای صفیر سیمرغ ازبلندای درخت طوبی می آید . سیمرغ  برای من آواز سر می دهد و من هنوز خوابم می آید . پتو را می کشم روی سرم ، صدای سیمرغ توی تمام خوابهایم موج می زند و من توی تختم پیچ می خورم . ساعت موبایلم زنگ می خورد  و جواد معروفی از توی موبایلم پیانو می نوازد و یک دفعه تمام خوابهایم را طلایی می کند . سیمرغ بالاخره پر می زند از آن بالا .  از دیار مشرق به سمت  من می آید  ...و من هنوز در سرزمین قیروان خوابیده ام  ، خواب نوشته های دیشبم را می بینم و خواب کوچه های تنگ وبلاگم را که دل سپرده اند به آهنگ جواد معروفی  . سیمرغ آواز سر می دهد  بلند شو از خواب . بلند شو  ومن شاکی می شوم که  من دیشب ساعت دو خوابیده ام و الان ساعت چهار است . سیمرغ  محکم می زند در گوشم و پیانوی  جواد معروفی به  یک باره از کوک خارج می شود و .............چشم که باز می کنم مادر  می گوید :            بلند شو دیگر .

 زنگ موبایل را قطع می کنم ، سحری را می خورم  و برای یک روز دیگر از رمضان مُحرم می شوم .

        رمضان امسال توي كوله اش چیز های زیادی دارد . (احسان علی خانی) را دارد که هر روز یک بار از وزیر مسکن گرفته تا امیر و دریا دار ارتش را به ماه عسل می برد  و ( رامتین خدا پناهی ) را دارد که برای یک مشت دلار، از فروش [ یک وجب خاک ] یک میلیاردی فقط  شش میلیون به پدر زنش می دهد .

        رمضان امسال مثل هر سال  توی مساجد پر از بانگ ندامت است . پر است از دعای استغفار ........و کاشی های  معرق و هفت رنگ مساجد چقدر این روزها خوشحالند و چه تزرع ها که نمی شنوند از این فرزند آدم .

       شیطان این روزها توی زندان انفرادی آب خنک می خورد ، گاهی  تصمیم  می گیرد که توبه کند و دوباره پشیمان می شود. باز  شروع می کند به وسوسه و گاهی چه وسوسه ها که نمی کند . شبهای رمضان بوی جگر های خوشمزه ی  روی منقل های کنار پیاده رو را دارد                       و طعم جگر کباب شده دخترک گوشه ی خیابان را  ............. و قهوه خانه ها شلوغ است . و پر دود است ......و  پر است  از عقده ی سیگار های دود نشده در طول روز .

        رمضان امسال برای خواهرم  طعم آش ماست توی کاسه های سفالی آبی را می دهد     . طعم ( حلیم برای افطار موجود است )  را می دهد .          و برای من  مزه ی غذا های دانشجویی را. طعم کنسرو لوبیای آماده به قیمت دانشگاه آزاد را ......و طعم تشنگی بعد از خوردن کنسرو ماهی را .  سحری امسال طعم کوکوی یخ زده ی آن سربازی را می دهد که الان به جای من توی برجک نگهبانی پادگان انصار دارد در برجک شماره 12 پست می دهد . در پاس ساعت دو تا چهار . با چشم هایی که آویزان است و با دلی که هزار تا  آرزو دارد و نگاهی که هر چند دقیقه یک بار خیره می شود به ساعتی که عقربه هایش انگار مرده اند . 

      مثل سالهای گذشته ، آخر تمام سریال ها ی این ماه  معلوم است و همه می دانند که عاقبت ، آن زمین یک میلیاردی مشگل گشای همه ی مشکلات می شود و ( الیاس ) همان شیطان است و سرانجام دکتر پژوهان به کجا می انجامد

روز های رمضان امسال هم مانند  هر سال می گذرد و سحری ها می گذرد و افطاری ها می گذرد و من در تمام این لحظات  مدام  به خودم می گویم :   

ای کاش همه چیز به سادگی همین فیلم ها  بگذرد  . ای کاش  سیمرغ به راحتی یک چک زدن من را از خواب بیدار بکند و   همه ی (آدم بده ها) به  راحتی همین فیلمها خوب بشوند و  آخر قصه ی همه ی همه ی آدم ها به خوبی تمام شود.             

                            به خوبی  تمام فیلم های ماه مبارک رمضان