« به میلاد رجبی ........ و دخترکی که روسری اش آبی بود »

به همین سادگی از کنار هم می گذریم . .............یک اتفاق نه چندان ساده رخ می دهد و بعد من بر می گردم و توی شلوغی این خیابان در به در دنبال تو می گردم و تو دیگر نیستی . نیستی که بعد از این همه سال قصه ی نگفته هایم را به تو بگویم . دخترک روسری آبی آسمانی . دبستان ابتدائی مطهری پشت راه اهن و جواد سیاه جلوی سینمای جوادیه و اتوبوس های دو طبقه ی دودی همه و همه بعد از این همه سال از ذهنم رفتند و تو ماندی ......توی خیال کسی که هر روز از کودکیش دورتر می شد .

نکند که نبخشیده باشیم .ها ؟

چقدر التماس می کردم به مادر بزرگ .ده یازده سالم بود انگار .هی میگفتم : خانوم جان تو رو خدا هر وقت می شینی سر اون سجاده ی ترمه  برام دعا کن . دعا کن پیدا بشه . حتی شده فقط یه بار دیگه ببینمش .

دلم می خواست که بگویم همه ی اذیت های من به تو فقط یک بازی بچه گانه بود .

.......... مادر بزرگ رفت و چادر سفید گل گلی اش توی سیاهی های مجلس شب هفتش گم شد و شد مثل خود تو که گم شده بودی و من به هر دری می زدم که پیدایت کنم  و  تو .پیدا نمی شدی

حالا بعد از این همه سال که من پیر شدم و تو پیر شدی به همین سادگی توی این خیابان یک طرفه از کنارم گذشتی و دوباره  توی شلوغی ها گم شدی .قصه دوباره شروع شد

                              چند سال دیگر باید به دنبالت بگردم ؟

( این اتود رو این هفته سر کلاس داستان نویسی استادم رضا مهدوی هزاوه زدم . بر اساس خاطره ی یکی از بچه ها ...)

اگر نمی توانی بالا بروی .. سیب باش تا افتادنت اندیشه ای را بالا ببرد .

(دوم آذر ، زاد روز تولد دکتر علی شریعتی )

از تو بسیار کم گفته اند     ( آرش ).

نه آنچنان که باید و نه آنگونه که شایسته ی توست . دلم می خواهد که از تو بنویسم  که قصه ات را باید از نو نوشت . به هر ثانیه و هر لحظه  و  در  هر روز و ماه و سال و قرن .

اگر  چه که تکرار ماجرای تو

بسیاری را به شرم وا میدارد ....................................

ما بودیم و دشمنان چیره بر جان ما . خاک ایران اسیر شاه توران و مرز ایران  بسته به یک تیر .

چه کسی تیر خواهد انداخت ؟؟؟؟؟؟؟؟

آنان که ادعای دلاوریشان  می شد چنین گفتند :

ما همه باخته ایم ....

و کشواد ، بزرگ سرداران و کمان داران این چنین فرمود:.................. کشوری از دست رفته است . اگر من تیر بیندازم نفرینش مرا ست. فرمان نمی برم از آنچه بر من گفته اید. من تیر نخواهم راند .

چه کسی تیر خواهد انداخت ؟؟؟؟؟؟؟؟

عاقبت.................

یک نفر فریاد زد :              من .  من می اندازم .

بر سرالبرز رفت .و پیش از رهاندن تیر چنین گفت :

میدانم که چون تیر را رها کنم . همه ی توانم از تنم خارج خواهد گشت

و جانم فدای ایران خواهد شد.

تیر در چله نهاد .

خنید  و .................

رها کرد .