خداوندا . دانشم را به بینش و علمم را به آگاهی ........ تغییر ده

نمی دانم چه مرگم شده . شاید نمی خواهم بنویسم و شاید هم برای نوشتن ادا در می آورم . اما هرچه که هست دیگر برای نوشتن وبلاگ دستم به قلم نمی رود .

زمانی اینجا برایم  جایی برای درد و دل های شبانه بود ، با آنان که برایم غریبه بودند .  بی آنکه آشنایی بفهمد . تنها دلخوشیم به این بود صادقانه می شد از دل حرف زد . اما حالا همه چیز برایم فرق می کند . دیگر همه ی رفقای غریبه ، آشنایم شده اند . قلمم غرور خاص خودش را دارد . نمی خواهد جلوی کلی آشنا کار ضعیف بنویسد .

نمی دانم چه مرگم شده . نمی دانم .

دلم برای آن روز ها تنگ است . برای سر زدن به وبلاگ  (کافه ی دیدار) مهدی رجبی . برای سر زدن به مانا که دوباره از او راز ماندگاری را بپرسم . برای سر زدن به  (رها) و خواندن دست نوشته هایی که برای چند لحظه ی کوتاه  رهایم  کند از این تارهای تنیده . دلم برای محمد محجوبی و دنیای بی سر و صدای پشت حجابش تنگ است .

نمی دانم چه مرگم شده . نمی دانم .

 ویرایش کتابم هنوز یک سالی وقت می خواهد و من به هر دری که می زنم باز وقت کم می آورم . تا به خودم می آیم وقتم تمام می شود و  باید بروم سر کلاس های دانشگاه و...

شبها قبل خواب شخصیت بیست و دو ساله ی یکی از داستانهایم می آید و  داستانی که برایش نوشته ام را برایم می خواند که باکه خوابم ببرد:

« بچه که بودم ، همیشه وقتی ترس برم می داشت به تو می چسپیدم مادر . حالا بزرگ شده ام ، تو در کنارم نیستی و من .....

 می ترسم ، می ترسم ، می تر سم .

 مدام مرور شماره است توی ذهنم  و پژواک صدایی که با آوایی خفه

می گوید :

                    547 و

                              546 و

                                           545 و ...

به جای اینکه بخوابم ، خوابم می پرد و تا خود صبح به خطوطی فکر می کنم که باید از آنها فاصله گرفت .خط هایی که باید از آنها احتیاط کرد .  خط هایی که نباید به رویشان پا گذاشت . خط هایی که ...

دور و برم پر خط است و خطوط به هم تنیده همچون تار تمام تنم را در بر گرفته  و من با دست هایی بسته تنها راه می روم. توی همان کوچه پس کوچه های تنگ .

 تمام تنم کبود است . پر است از خاطره ی زخم های کهنه . تمام تنم پر از

نقش های ماندگار درد است

اما

من .................  همچنان راه میروم .