در پناه سایه ام باش .خیالت جمع . من یک تنه در مقابل تمامی بادهای مخالف ایستاده ام . ایستادنی آنگونه که از یک مرد بر می آید ...مردانه ... که من هم باید مردانگی را همچون بزرگ مردان پیش از خویش ، بیاموزم .

نه به خاطر عهد های دروغین آدمیان عهد عتیق ، که هنوز هم در پی ظرف های عتیقه بر مردار مردگان اند . تنها به خاطر یک نفر و یک چیز . به حرمت نان و نمک . به احترام خواسته ی بزرگ مردی که بزرگواری اش بزرگ تر از تمامی پدر بزرگ های عالم است و قصه هایش همیشه شبیه قصه ی آدم .

  من زیبایی ایستادن را از استواری  مادری آموخته ام  که فرشته های بالای سرش  زیباتر از فرشته های بالدار تمثال مریم  است و لالایی های شبانه اش علم الیقین و عین الیقین توامان بر من . من ایستادن را از کسی آموخته ام که نقاشی هایش همیشه در قاب های  عمودی است. پس با تمامی حرف هایم  . با تمامی زخم هایم  بی هیچ هراسی همچنان خواهم ایستاد و خواهم ایستاد و خواهم ایستاد .

که باید ایستادن را ،  آنگونه که از یک مرد بر می آید  بیاموزم.

       لحظه پشت بند لحظه  و  زمان از پس زمان دیگر بگذار که بگذرد . مهم نیست . مطمئنم  که در زمانی نه چندان دور  بادهای سرکش نیز فروکش خواهند کرد و آن زمان این منم که  سهم خود را از سخاوت این بادهای سهمگین خواهم ستاند .

حتی اگر که تمامی تنم آهسته آهسته به تاراج کلاغان رفته باشد استخوانهای تنم به اندازه ی مترسکی کوچک ارزش خواهند داشت برای علم شدن در مزرعه ای بزرگ  ...

فصل آخر  کویر این تن هم خواهد گذشت ؛ خواهیم دید.  دوباره قد کشیدن خوشه های گندم  در مزرعه ای که میراث نیاکان من است را خواهیم دید  .جشن گندم را در فصل پاییز خواهیم دید.   و آن موقع دوباره بر تو خواهم گفت :

 دیدی که پاییز غم انگیز نبود ؟ مترسکت را در گوشه ای از مزرعه به پا کن و تا همیشه  آسوده از سیاهی کلاغ های شوم باش.

باورش داشته باش  . لا اقل به حرمت همین نان و نمک . یا به بزرگواری مردی که سنگ قبرش درگوشه ای از همین مزرعه  مخفی شد ه در لا بلای خوشه های گندم است .

 که سراسر حقیقت بود  . نشان به آن نشان که در گوشه ای از این دشت . در تپه ای که خورشید از پشت آن طلوع می کند .در زیر آسیاب چوبی قدیمی .سنگ قبری هست که رویش نوشته اند :

هابیل .

و هر کسی نمی داند که من وتو

هر دو از نسل اوییم.